aula.pl


Kontakt


Humor


Jedzonko


Forum


korepetycje


Nowości!


Strona główna
korepetycje
Ściągi, materiały, testy, wykłady...

Wikingowie

autor: brak, dodano: 24.08.2006, 20:03, szkoła: brak

120u013_0.zip  (rozmiar: 10.25 KB)

Tytułem wstępu – śmiałych ale także okrutnych, żeglarzy-wojowników którzy przez ponad 150 lat nękali kontynent europejski nazywano „ludźmi z północy” – Normanami lub wikingami. Byli to germanie północni. Rozróżniano wśród nich Duńczyków, którzy mieszkali w Skanii i na półwyspie jutlandzkim, Szwedów osiedlonych wokół jeziora Malarek i Norwegów, mieszkających najbardziej na północy na wybrzeżach Morza Północnego.
Przyczyn napadów Normanów i ich aktywności było kilka. Przede wszystkim w VII, VIII w. szybko wzrastało zaludnienie Skandynawii. Niekorzystny klimat i brak dogodnych ziem pod uprawę zmusiły Normanów do poszukiwania nowych terenów pod osadnictwo. W tym także okresie w Skandynawii miały miejsce procesy kształtowania się panstw plemiennych. Towarzyszące zawsze tym procesom walki między pretendującymi do władzy rodami czy jednostkami przynosiły jednym wygnanie, innych zmuszały do ucieczki. Jednocześnie wierzenia i system społeczny wymagały od wodzów szczodrego wynagradzania służby wojennej, a bogactwo najłatwiej było zdobyć w czasie wypraw łupieskich. Najazdy Normanów ułatwił też postęp w budowie statków.
Najazdy te miały nie tylko łupieski charakter, były to także wyprawy handlowe oraz ruch migracyjny, który doprowadził z czasem do skolonizowania podbitych terenów, przeniesienia tam własnych tradycji , sposobu życia i organizacji społecznej.
Religia- Wielkie znaczenie dla poznania społeczeństwa wikingów ma ich mitologia. Jej treść zawiera barwne opisy dziejów skandynawskich królów, bogów legendarnych bohaterów,olbrzymów i karłów.
Wszystko, co wiadomo o mitologii Wikingów, zawdzięcza się islandzkiemu erudycie - Snorriemu Sturlusonowi - żyjącemu na przełomie XII i XIII wieku. Zawarł on podania o pogańskich bogach ludów północnych w księgach zwanych Eddami. Największy i najbardziej wartościowy zbiór to Edda Starsza, nazywana także Eddą Poetycką. Przedstawione tam opowieści i mity są w wersji nie skażonej chrześcijańskim spojrzeniem na świat (w przeciwieństwie do na przykład Eddy Młodszej, zwanej też Eddą Prozaiczną).
Wedle wikińskiej mitologii na początku przestrzeń zrodziła olbrzyma Ymira, który wyłonił się z odmętów pradawnego oceanu. Ogromnego, lecz słabego Ymira wykarmiła pierwsza krowa świata - Audumla - która powstała z góry lodowej. Kiedy Ymir zyskał siły, z jego ciała wyszły pierwsze olbrzymy - Thursy. Oprócz Thursów powstał jeszcze Bur - olbrzym zbudowany z lodu. Odtrącony przez pozostałych Thursów, porwał olbrzymkę Bestlę, z którą spłodził pierwszych bogów z rodu Asów: Odyna, Wilego i We. Ojciec przekazał im niechęć do gigantów. Gdy latorośle Bura dorosły, stanęły do walki z Ymirem, zabiły go a z jego ciała stworzyli świat. Z trupa powstała ziemia, z kości góry, czaszka zamieniła się w sklepienie niebieskie, strzępki mózgu stały się chmurami. Krew wypełniła ziemie i tak powstały morza, a z rzęs zbudowano barierię otaczającą Midgard (czyli Śródziemie), w którym żyją śmiertelnicy.
Ludzie swoje istnienie zawdzięczają Odynowi oraz dwóm innym bogom - Lokiemu i Honirowi. Stworzyli oni z jesionu i wiązu pierwszego mężczyznę i pierwszą kobietę.
Wikingowie wierzyli w istnienie dwóch boskich plemion: Asów i Wanów, zamieszkujących krainy Asgard i Wanaheim. Na początku dziejów Asowie, zbudowawszy Asgard, postanowili pokonać i uzależnić od siebie starszych bogów - Wanów. Walczyli z nimi długo, a szala zwycięstwa co rusz przechylała się z jednej strony na drugą. Niestety okazało się, że moc która potrzebna byłaby do zniszczenia przeciwnika, zniszczyłaby także atakującego. Tak więc Asowie i Wanowie zawarli po długich rokowaniach pokój i podzielili się władzą. Wanowie wzięli pod opiekę rolnictwo i płodność, a porywczy i gwałtowni Asowie wiedzę i walkę.
Za najważniejszych spośród bardzo licznych bogów Wikingów uznaje się Odyna i Thora z rodu Asów oraz Wana Freya. Największym spośród nich był Odyn. Posiadał jednak cechy raczej nieprzystające do wizerunku "króla bogów". Nigdy nie dotrzymywał obietnic, często oszukiwał i kłamał, w swych poczynaniach kierował się kaprysem. Był gwałtowny, porywczy, szalony i niezmiernie żądny wiedzy - tylko i wyłącznie dla wiedzy gotów był do poświęceń. Kiedyś dla jej zdobycia postanowił sam siebie złożyć w ofierze. Powiesił się na korzeniu Yggdrasila - drzewa świata - i po dziewięciu dniach zmartwychwstał. Wtedy przebił sobie bok włócznią, czyniąc się zarazem żywym i umarłym. Wskutek tych poświęceń poznał tajemnice sztuki i poezji. Potem ofiarował olbrzymowi Mimirowi swoje własne oko, za co napił się z tajemnej studni mądrości.
Gwałtowny Odyn zawsze miał na swoje usługi piękne demonice, zwane walkiriami. Te kobiety, uzbrojone pędziły na konaich po niebie ku polom bitew. Zabierały poległych wojowników. Połowę zanosili małżonce Odyna - Freyi z rodu Wanów, drugą połowę samemu najwyższemu bogowi. Wojownicy ci, nazywani einherjarami, mieli posłużyć bogom za wojsko w trakcie kończącej świat ostatecznej bitwy - Ragnarok. Na co dzień w Walhalli bohaterowie zajadali mięsiwo i pili miód, mając na swoje usługi walkirie. Rankiem budzili się świeży i wypoczęci. Zakładali zbroje, brali miecze i walczyli z sobą do wieczora. Zabijali się i ranili, ale wieczorem zabierano ich z powrotem do Walhalii, leczono i wskrzeszano, aby znowu walczyli i ucztowali.
Odyn, który nominalnie był przywódcą bogów, nie cieszył się wśród nich całkowitym posłuchem, bywał nawet wykpiwany - zapewne dlatego, że wciąż walczył o prymat z innym niebianinem - Thorem. Wojowniczy Thor był panem pogody, piorunów i plonów. Jego głównym atrybutem była siła, którą przewyższał wszystkich innych bogów. W boju używał swojego gigantycznego młota bojowego, nazywanego Mjollnir, czyli Błyskawica. Podróżował na wielkim rydwanie zaprzężonym w zaczarowane kozy, które można było zabić i zjeść, a na następny dzień się odradzały. Jego głównym zajęciem była obrona niebian przed olbrzymami, które chciały zmieść ład i zaprowadzić totalny chaos. W przeciwieństwie do Odyna, na Thorze można było polegać, zawsze dotrzymywał danego słowa i nigdy nie zawodził. Dlatego Normanowie woleli Thora od porywczego i oszukującego Odyna.
Skandynawscy bogowie mieli swój początek, byle jednak świadomi, że kiedyś nastąpi ich koniec, podczas apokaliptycznej bitwy Ragnarok. Wtedy to w Midgardzie wybuchnie wielka wojna, która zmieni go w lodową pustynię. Zginą wszyscy ludzie oprócz jednej pary ukrytej pod drzewami Yggdrasila - pierwotnego drzewa. Słońce i Księżyc zostaną pożarte przez wielkie wilki Skool i Hati, opadną gwiazdy i nad światem zapanuje wieczna ciemność. Z pęt uwolni się przerażający i gigantyczny wilk Fenrir. Wszystkie ciemne siły ruszą na Asgard - siedzibę niebian. Do starcia dojdzie na polu zwanym Widgard. Niebian będą wspomagać polegli i zabrani do nieba przez Walkirie wojownicy ludzcy. Skutkiem tej zaciętej walki ma być całkowite zniszczenie Asgardu. Zginą wszyscy niebianie i wszyscy zwolennicy Chaosu. Asgard i Midgard znikną pod falami mórz. Ze zgliszczy starego świata i wody wyłoni się nowy świat - Gimlea, którą władać będzie dobry bóg Baldur. Jak widać świat wierzeń wikingów był bardzo barwny i rozbudowany a zapoznanie się z ich mitologią może być ciekawym doświadczeniem.
Wikingowie dzielili się na:
Grupy etniczne – Norwegowie, Szwedzi, Duńczycy, grupy etniczne wśród Normanów różniły się nie tylko językiem. Dostrzegano, że ich wyprawy miały również różne cele. Norwegowie na przykład szukali przede wszystkim ziem pod stałe osadnictwo, zdobyli Wyspy Owcze, Hybrydy, Orkady, Szetlandy, Irlandię. U schyłku IXw. Usadowili się w Islandii, nieco później dotarli do Grenlandii, a być może wylądowali na wybrzeżach ameryki północnej. (Saga o Grenlandii i w Saga o Eryku Rudym)
Szwedzi natomiast, zwani także Waregami byli bardziej kupcami-żeglarzami. Dotarłszy do Morza Czarnego wzdłuż szlaku łączącego ich rodzime wybrzeża z odległym południem, pobudowali faktorie kupieckie w Kijowie i Nowogrodzie, przyczyniając się do powstania państwa ruskiego. Włączyli się do dalekosiężnej wymiany handlowej, która rozwijała się miedzy zachodnia Europą, a Bizancjum i arabskim wschodem.
Duńczycy, stosunkowo późno porzucili korsarskie zajęcie. Dopiero od połowy IX w. zaczęli oni osiedlać się w okolicach ujść Sekwany i Loary oraz północno-wschodnich wybrzeżach Brytanii. U ujścia Sekwany zbudowali własne państwo Normandię. Jej władca w początkach X w. przyjął chrzest Normandia zaś stała się lennem króla francuskiego.( Od tego momentu czyli około 1000 następuje kres chrystianizacji ludów północy, przełom) W X i XI w. było to najpotężniejsze księstwo Francji. Normanowie ci ulegli szybkiej romanizacji bo już około połowy X w. wyszedł z użycia ich rodzimy język. W pierwszej połowie XI w. silną władzę książęcą ugruntował późniejszy zdobywca Anglii, Wilhelm. W Normandii długo utrzymywały się tradycje wikińskich wypraw i najazdów. W XI w. skierowały się one przez Atlantyk ku bizantyjskim posiadłościom na wybrzeżach południa Italii i Sycylii, opanowanych wówczas przez Arabów. Normanowie ze zdobytych tu terenów utworzyli własne królestwo.
Powstanie państwa anglo-normandzkiego. Opanowaną między IV a VI w. przez germańskich Anglów i Sasów Brytanie, od IX w. najeżdżać zaczęli Duńczycy, którzy na północnym wschodzie wyspy zdobyli część ziem. W początkach XI w. władzę nad królestwami anglosaskimi objął król Danii i Norwegii, Kanut II Wielki, ale panowanie tam Duńczyków załamało się tam po jego śmierci. W drugiej połowie XI w. wykorzystując walki o tron anglosaski, wspomniany wcześniej Wilhelm, książę Normandii, odniósł zwycięstwo w bitwie pod Hastings 1066 i został królem Anglii. Panowanie Wilhelma Zdobywcy zapoczątkowane konfiskatą dóbr jego przeciwników, przeciwników potem także wszystkich buntujących się możnych i przekazaniem tych majątków rycerstwu normandzkiemu, przyniosło Anglii głębokie przeobrażenia. Wilhelm, by zorganizować administracje państwa i wzmocnić władzę królewską, wykorzystał istniejący podział na hrabstwa i obowiązujący ludność całego kraju podatek, który wywodził się ze składanego niegdyś duńskim najeźdźcom okupu. Każde hrabstwo zarządzane przez królewskiego lennika zostało podzielone na dobra rycerskie, w samym zaś hrabstwie wzrosła ogromnie rola urzędnika królewskiego, szeryfa, który zbierał dochody królewskie i sprawował wymiar sprawiedliwości. Wieś stała się częścią składową włości feudalnego pana , ale wolni chłopi zdołali zachować własność swoich gospodarstw. Największym dowodem sprawności aparatu administracyjnego rozciągnięcia władzy królewskiej na całe społeczeństwo był przeprowadzony w 1086r tzw. Przegląd Dnia Sądu Ostatecznego. Służyć on miał przede wszystkim celom podatkowym, a zorganizowany był w ten sposób że królewscy funkcjonariusze przyjmowali zeznania w każdej wsi od jej zaprzysiężonych reprezentantów. Powstała z tych zeznać Księga Sądu Ostatecznego (Doomsday Book) jest wyjątkowym źródłem informacji o ówczesnym społeczeństwie i gospodarce.



Bibliografia:
1. Ch. Dawson „Tworzenie się Europy”
2. H. Manikowa, J. Tazbirowa „Historia średniowiecze”
3. Internet
Do góry
komentarze
11.06.2007, 19:17
ktos tam :D
yyy... No cóz tak naprawde to mi sie tego nie chciało czytac :D ale hyba spoko :D
15.12.2007, 11:14
lol
może być:) ale dajcie więcej o wierzeniach wikingów
Publikowane na stronie artykuły i komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów. Serwis aula.pl nie ponosi odpowiedzialność za ich treść.
Jeżeli artykuł lub komentarz narusza prawo, dobre obyczaje lub dobre imię osób trzecich, zgłoś go do usunięcia.
Podziel się!
Jesteś autorem fajnych materiałów, ściąg, opracowań?
Chciałbyś się nimi podzielić?
Prześlij je do nas a wrzucimy je na stronę!
Kliknij tutaj aby przesłać je do nas!