aula.pl


Kontakt


Humor


Jedzonko


Forum


korepetycje


Nowości!


Strona główna
korepetycje
Ściągi, materiały, testy, wykłady...

Socjologia - wykład

autor: brak, dodano: 20.03.2006, 14:13, uczelnia: Brak

SOCJOLOGIA – Nauka o społeczeństwie. Nazwa pochodzi od łac. słowa societas, (społeczeństwo) oraz od greckiego słowa logos – nauka.



PRZEDMIOT BADAŃ SOCJOLOGII – są zjawiska i procesy tworzenia się różnych form życia zbiorowego ludzi. Struktury tych zbiorowości, zjawiska i procesy zachodzące w tych zbiorowościach. Procesy, które wynikają ze wzajemnego oddziaływania ludzi na siebie. Przedmiotem badań socjologii są również siły, które skupiają i rozwijają te zbiorowości, są również zmiany i przekształcenia zachodzące w społeczeństwie.



Socjologia rozwija dwie teorie:

1. Teoria struktur społecznych – zwaną teorią grup społecznych
2. Społeczeństwo i teoria makrostruktur i mikrostruktur społecznych

Badane są spójność, rozkład i procesy przemian. Dostarczają aparatu pojęciowego, hipotez projektów badawczych i rozwijają teoretyczne podstawy metod badawczych. A zatem socjologia jest nauką, która zajmuje się badaniem rozwoju współczesnego życia i jego materialnych i niematerialnych wytworów, zasadniczych form czyli struktur współżycia

oraz czynników nadzorujących zmienność i niezmienność.



Zakres zainteresowania socjologii:

I. Stosunki społeczne:

1. Kultura materialna i niematerialna (duchowa)
2. Materialne i niematerialne wytwory
3. Różne grupy społeczne, czyli formy, struktury
4. Procesy integrujące i dezintegrujące grupy społeczne

II. Człowiek:

Jego osobowość (rozwinięcie tematu na II wykładzie)

Kryteria współżycia społecznego:

1. Przyrodnicze

· Biologiczne: warunki biologiczne człowieka, czyli cechy i budowa jego organizmu, procesy fizjologiczne, mechanizmy dziedziczenia, odruchy, skłonności

· Geograficzne: klimat, ukształtowanie terenu, gleby, świat roślinny i zwierzęcy, bogactwa naturalne

· Demograficzne

2. Ekonomiczne podstawy życia społecznego:

Praca, jej warunki organizacja pracy, środki i narzędzia pracy, poziom zaspokojenia potrzeb pracy.

3. Kulturowe

· Kultura materialna, do której należą wszystkie wytwory zaspokajające potrzeby materialne człowieka i społeczeństwa. Do nich należą: wszelkie budowle, środki komunikacji, mieszkania, ubrania

· Kultura duchowa, która obejmuje wytwory symbolizujące dążenia ludzi do takich wartości jak piękno, dobro, sprawiedliwość, praca, wolność, równość a także obyczaje i zwyczaje, tradycje społeczeństw.



FUNKCJE SOCJOLOGII

1. Teoretyczna – opisuje i wyjaśnia badane przez siebie przedmioty zainteresowań
2. Praktyczna - służy praktycznemu życiu, praktycznym celom. Wyróżniamy:

· Diagnostyczna - dostarczają praktykom pewnej wiedzy o pewnym wycinku rzeczywistości

· Prognostyczna – czyli dostarcza wiedzy o następstwach pewnych działań albo o krzywdach i ułatwia podejmowanie pewnych decyzji

· Socjotechniczna - wykorzystywana jest do formułowania zaleceń i reguł praktykom, politykom, menedżerom, którzy profesjonalnie zajmują się kształtowaniem postaw i zachowań ludzi.



Socjologia jest nauką bardzo potrzebną i ponieważ przedmiotem socjologii jest niemal cała rzeczywistość społeczna więc badanie tych wszystkich elementów życia społecznego rzuciło socjologię do powstania wielu dyscyplin szczegółowych. Między socjologią, a różnymi dyscyplinami socjologii, istnieje ścisła zależność. Socjologia ogólna dostarcza socjologom szczegółowych teorii, dostarcza aparat pojęciowy oraz metody badawcze. Metody badawcze są wspólne dla wszystkich rodzajów socjologii.

Socjologia dzieli się współcześnie na ponad 30 subdyscyplin: s. pracy, organizacji i zarządzania, gospodarki, wsi, miasta, wychowania i oświaty, rodziny, nauki, moralności, medycyny, kultury, prawa, religii, wiedzy i in.

· Socjologia pracy – zajmuje się społecznymi aspektami pracy tzn. wpływem warunków społecznych na organizację, przebieg, intensywność i wyniki pracy. Bada również, jakie są skutki pracy różnych zbiorowości

· Socjologia rodziny – analizuje strukturę zbiorowości, jaką stanowi rodzina, jej wewnętrzne stosunki oraz rolę w ........................................................ rodziny.

Dlaczego rodzina jest przedmiotem badań socjologii ?

Rodzina jako podstawowa grupa życia społecznego stanowi najczulszy instrument zmian społecznych, przejawów krytyki, rozkładu różnych grup społecznych oraz przeobrażeń w sferze wartości.

· Socjologia prawa – bada formy i przejawy funkcjonowania norm prawnych ustawodawstwa i ustawodawstwa w społeczeństwie. Zajmuje się społecznymi warunkami przestrzegania prawa, zależnością między ustawodawstwem a przestępczością i dezorganizacją społeczną.

W wyniku socjologicznych badań empirycznych, analiz pojęciowych i metodologicznych i prób konstruowania teorii różnych dziedzin życia społecznego we współczesnej socjologii powstały następujące orientacje:

1. Teoria konfliktu

2. Teoria wymiany

3. Teoria symbolicznej interakcji i funkcjonalizmu – zwana niekiedy teorią funkcjonalno-strukturalną (tych teorii nie omawiamy)


Teorie socjologiczne a praktyka



Praktyczna działalność każdego człowieka zmierza do przekształcania rzeczywistości: 1. Przyrodniczej – kształtujemy bowiem nasze otoczenie,

2. Społeczno-ekonomicznej - ponieważ wciąż dążymy do zmian na lepsze, żeby nam się żyło lepiej, dostatniej i wygodniej

W działalności naszej społecznej posługujemy się jednak utartymi stereotypami, które prowadzą do ujemnych konsekwencji:

Uprzedzenie – jest to wroga lub negatywna postawa wobec pewnej dającej się wyróżnić grupy, oparta na uogólnieniach wyprowadzona z niekompletnych lub fałszywych informacji.

Stereotyp – jest to pojęcie szersze niż uprzedzenie. Oznacza przypisywanie identycznych cech, każdej osobie należącej do danej grupy bez uwzględnienia istniejących w rzeczywistości różnic między członkami tej grupy. Np. wszyscy członkowie tej nacji to ........., najczęściej dotyczą mniejszości narodowych.

1. Z powodu stereotypów rzeczywistość wartościujemy subiektywnie, zgodnie z własną postawą uczuciową, czyli oznacza to, że świat postrzegamy poprzez nasze własne uczucia, nasze własne przekonania, a świat nie musi być taki jaki sobie wyobrażamy.

2. Dostrzegamy głównie to, co najbardziej w danej chwili zaznacza się w życiu dla nas, tzn. to co jest dla nas w tej chwili najbardziej palące, to co najbardziej skupia uwagę, nie widzimy innych aspektów rzeczywistości, która jest obok nas, jeżeli patrzymy poprzez stereotypy.

3. Inną konsekwencją jest przesadny optymizm. W wyniku, którego maleje lub zanika to, co jest niewygodne, co wydaje się niepotrzebne.

4. Prowadzi to inersji myślowej i bezrefleksyjności, nie wiążemy zjawisk ze sobą bo jeżeli mamy wygodny stereotyp, który nam pasuje, to patrzymy tylko poprzez ten stereotyp, nie widząc związków żadnych między poszczególnymi zjawiskami społecznymi.

5. Rutyna w działaniu – jest szkodliwa: spłyca myślenie, oddala się od rzeczywistości, działania nie są twórcze.

Postawa, która korzysta ze stereotypów, prowadzi do milczącego przyjmowania założenia, że znamy rzeczywistość, że możemy kształtować naszą wiedzę zdroworozsądkową i w związku z tym powstało takie pojęcie socjologii potocznej.

Socjologia potoczna – jest to wiedza uogólniona w sposób emocjonalny, codziennymi doświadczeniami. Każdy człowiek ma taka swoją własną wiedzę potoczną, na temat zjawisk społecznych, każdy z nas ma socjologiczną wiedzę potoczną. Niestety ta wiedza nie wystarcza do tłumaczenia wielu zjawisk i faktów społecznych do działań i załatwiania wielu spraw życiowych. Stąd też powinna być uzupełniona wiedzą naukową.

Dlaczego potrzebna jest wiedza naukowa?

1. Socjologia naukowa dąży do ścisłego i obiektywnego grupowania zjawisk uznawania tego, co jest.

2. Unika subiektywnego wartościowania, nie oceniamy wg naszych osobistych poglądów, tylko wg naukowych, stroni od sympatii i antypatii.

3. Socjologia naukowa przyjmuje postawę niezależną od aktualnych prądów i zainteresowań społeczno-politycznych.

4. S. n. posługuje się terminami jednoznacznie określonymi, naukowymi, dzięki temu badania prowadzone przez socjologów są jednoznaczne.

5. Zmusza do chłodnego i czujnego i bezstronnego obserwowania rzeczywistości.

Co daje w praktyce wiedza socjologiczna?

Znajomość wyników teorii socjologicznej, umożliwia każdemu praktykowi np. ekonomiście, trafniejszą diagnozę rzeczywistości społeczno-gospodarczej poprzez dokładne i obiektywne jej rozpoznanie. Pozwala na wybranie właściwych środków do urzeczywistnienia planów ekonomicznych, służy do przewidywania możliwych następstw zastosowanych działań i następstw zastosowanych środków. Wiedza socjologiczna uwalnia praktyka od fikcji, mitów, stereotypów w ujmowaniu rzeczywistości, a także pozwala mu, pomaga mu dojrzeć to wszystko, co może mu przeszkodzić w realizacji jego celów np. ekonomicznych. Podsumowując: w czym znajomość wiedzy socjologicznej pomaga człowiekowi? – w racjonalnym orientowaniu się w problemach społeczno-ekonomicznych, z którymi spotyka się na co dzień, pomaga dostrzec głębsze powiązania stosunków społecznych, ich złożoności i zależności.







Struktury społeczne



Bardzo znany polski socjolog, polsko-amerykański socjolog Florian Znaniecki przedstawił taką definicję społeczeństwa jako zbiorowości:

Społeczeństwo jest kompleksem grup współistniejących i krzyżujących się, podporządkowanych jednej grupie dominującej (którą może być naród, państwo, organizacja religijna). Jest wielką zbiorowością terytorialną, stanowiącą układ zamknięty, posiadającą własne, charakterystyczne cechy odrębności. Każde społeczeństwo jest wewnętrznie zróżnicowane pod względem ekonomicznym, politycznym, kulturowym, demokratycznym, zawodowym i in. Zatem każde społeczeństwo stanowi specyficzną strukturę społeczną.

Struktura społeczna - inny z naszych znanych socjologów polskich Jan Szczepański definiuje strukturę społeczną w sposób następujący: Struktura społeczna oznacza sposób ułożenia i przyporządkowania sobie członków, instytucji, grup, i podgrup składających się na grupy oraz innych elementów tej grupy takich jak: elementy materialne, symbole i wartości, wzory zachowań i stosunków, pozycje społeczne zajmowane przez członków.

Inaczej mówiąc, prościej struktura społeczna oznacza układ (może być hierarchiczny, może być poziomy lub inny) różnych grup społecznych oraz instytucji społecznych ról i pozycji społecznych oraz układ związków między nimi. Tworzą one system jednostronnych lub wzajemnych nierówności społecznych wynikających z różnicy miejsca w podziale pracy, funkcji i władzy oraz ze sprzeczności interesów.

1. Struktura społeczna postrzegana przez grupy społeczne oraz jednostki, które w niej uczestniczą przybiera różne aspekty. Struktura społeczna przede wszystkim jest składnikiem społecznej specyfiki sytuacji, który determinuje stosunki międzyludzkie. Czyli zręcznością struktury społecznej od tego, kto w jakim miejscu się znajduje, to decyduje o stosunkach międzyludzkich grupy czy jednostki czy grup jednostek.

2. Pojmowanie struktury społecznej przez pewne klasy i środowiska pozwala dostrzegać zainteresowanie ludzi tych środowisk klas poprzez środowiskowe obrazy stosunków międzyludzkich, co ciekawe, do ich problemów. Poprzez obserwacje stosunków międzyludzkich w poszczególnych układach możemy dotrzeć do problemów jakie istnieją w danej grupie. Struktury społeczne istniejące w społeczeństwie wpływają bezpośrednio na występujące w samym społeczeństwie ideologie i programy społeczne. Idee występujące w danym społeczeństwie, ich aprobata lub dezaprobata może być wyjaśniona właśnie poprzez analizę struktury społecznej. To, jaka jest struktura społeczna wpływa na to czy w danym interesie w rozprzestrzenianiu czy jest aprobata dla niej czy jest dezaprobata na jakie procesy zachodzą w tej grupie.

Inny polski znany socjolog Stanisław Kossowski określił 3 wymiary podziału społeczeństwa:

1. Wymiar dychotomiczny – dychotomia to jest „albo – albo”, czyli podział dwudzielny np. biedni i bogaci, wyzyskiwani i wyzyskujący, rządzeni i rządzący

2. Gradacji prostej – to kryterium ilościowe, obiektywne, ustosunkowania społecznego i podziału na grupy np. wykształcenie określone liczbą ukończonych klas, albo dochód miesięczny

3. Gradacji syntetycznej – uwzględnia ilościowe mierniki podziału społecznego, które uwzględniają takie wartości jak: pochodzenie, przywileje, styl życia i przyjmowaną modę.

W ramach struktur społecznych istnieją zbiory społeczne i zbiorowości społeczne. Podstawą istnienia społeczeństwa oraz wszelkich grup społecznych jest człowiek. Między poszczególnymi członkami tych zbiorów czy między ludźmi mogą, ale nie muszą zachodzić różne oddziaływania, ze względu na przynależność do tych zbiorów lub zbiorowości. I ogólnie wszystkie zbiory ludzkie dzielą się na:

1. Zbiory proste społeczne – to zbiory ludzi wydzielone w sensie dystrybutywnym, w praktyce życia społecznego ze względu na jakąś wspólną cechę lub cechy. Cechami tymi mogą być: miejsce zamieszkania, wiek, płeć, zawód, wykształcenie lub cechy osobowości.

Biorąc pod uwagę powyższe cechy proste zbiory, dzielą się na zbiorowiska społeczne.

2. Zbiorowości społeczne

· Ze względu na miejsce zamieszkania dzielą się na kategorie społeczno-demograficzne i społeczno-zawodowe zwane też społecznymi kategoriami społecznymi członkostwa.

· Kategorie społeczno-demograficzne stanowi wiek, płeć i stan cywilny

· Kategorie społeczno-zawodowe wyznaczają zawód, wykształcenie, wysokość dochodu.

· A cechy osobowości ludzkiej i właściwości charakteru tworzą indywidualne typy psychospołeczne np. ludzie odważni, tchórzliwi, ambitni, nieambitni.

Czym jest natomiast zbiorowisko społeczne? Czym się różni zbiorowisko społeczne od zbioru?

Zbiorowisko społeczne – to zbiór ludzi przebywających mniej lub więcej, ale w pewnych określonych miejscach np. sanatorium, pomieszczenie, w takim skupieniu, że praktycznie możliwa jest ich styczność bezpośrednia ze sobą. Czyli zbiorowisko stanowią ludzie, którzy w jakiś sposób ze sobą się stykają, czyli mogą zachodzić między nimi jakieś relacje i to wtedy jest zbiorowość.

Zbiór prosty – to np. zbiór ludzi mieszkających w danym osiedlu, zbiór ludzi mieszkających w danym mieście, zbiór ludzi mających ten sam zawód, zbiór ludzi w tym samym wieku. Przydzieleni są do zbioru ze względów administracyjnych.



Zbiorowości społeczne – są to wszelkie zbiory ludzi, w których pomiędzy poszczególnymi członkami zachodzą jakieś więzi społeczne, wzajemne oddziaływania, chociażby przez krótki okres, tworzące z nich względnie wydzieloną całość. Podstawą istnienia zbiorowości społecznych z reguły są grupy społeczne. Duże zbiorowości społeczne są wewnętrznie zróżnicowane pod względem ekonomicznym, etnicznym, kulturowym. I to zróżnicowanie stanowi bardzo często kryterium ich podziału. Przykładowo ze zbiorowościami społecznymi wydzielonymi ze względu na wspólną kulturę są grupy etniczne, plemienne i narody. Ze zbiorowościami społecznymi opartymi na podobieństwie zachowań są tłum, publiczność, zbiegowisko. Osobnymi przykładami zbiorowości społecznych są małe grupy społeczne, a wśród nich rodzina, grupy sąsiedzkie, kliki, gangi przestępcze, grupy towarzyskie.

1. Zbiegowisko – jest to przelotne skupienie, od kilku do kilkudziesięciu osób, zainteresowanych jednym zdarzeniem. Coś się zdarzyło, zebrała się grupa ludzi, łączy ich zainteresowanie, tym co się właśnie zdarzyło, albo co się może zdarzyć np. zbiorowisko gromadzi się wokół wypadku na ulicy lub czegoś innego co przyciąga uwagę przechodniów. Przyczyna zbiegowiska jest nagła i występuje silnie działająca podnieta, jest to też ciekawość, a ciekawość jest podstawą tworzenia więzi społecznych, ciekawość łączy wszystkich ludzi. Wymienić tu należy również wymianę spostrzeżeń, wymiany informacji na temat co się zdarzyło i wiążą ludzi również w zbiegowisku podobne reakcje emocjonalne na to co się zdarzyło. Np. albo lęk albo zainteresowanie albo ogólna radość jeśli jest to wydarzenie radosne. W zbiegowisku występuje skłonność do podobnego działania, do udzielania pomocy, do porad. Uczestnicy zbiegowiska występują tak, jakby mieli prawo do stwierdzenia co się stało, prawo do wyjaśnień, niechętnie słuchają nakazów wzywających do rozejścia się. Właśnie z tych powodów w zbiegowisku mogą wystąpić podstawy i skłonności do wspólnego działania, do podejmowania wspólnych czynności, albo do zamienienia się w tłum. Czyli zbiegowisko może zamienić się w tłum.

2. Tłum – jest przelotnym zgromadzeniem większej liczby osób, co najmniej kilkaset na przestrzeni dotykającej bezpośredni kontakt reagujących spontanicznie na te same podniety, w podobny lub identyczny sposób. W tłumie występują więzi społeczne powstające na podstawie styczności przestrzennej (ludzie ze sobą się stykają bliżej lub dalej stąd są ze sobą w kontakcie), te więzi powstają też na bazie silnej łączności psychicznej czyli wspólnych emocji przeżywanych z racji tego samego wydarzenia. Z powodu tych wspólnych emocji jednostki identyfikują się z tą zbiorowością, z którą są czyli z tłumem. Tłum nie posiada żadnych norm organizacyjnych, norm moralnych. Nie ma żadnej organizacji formalnej ani żadnej formalnej kontroli społecznej. Czynnikiem kształtującym tłum są różne bardzo silne bodźce emocjonalne jak: gniew, krzywda, zemsta, pęd do zdobyczy, które stopniowo w miarę ich wzrostu, prowadzą do nie przewidywanych zachowań. Czynnikami powodującymi aktywność tłumu są: zarażanie się - zjawisko osmozy psychologicznej polega ona na wchłanianiu emocji innych ludzi, emocji ludzi, którzy są wokół nas, silne emocje przenikają wtedy do nas, jest to zarażanie się emocjami innych ludzi – stąd w tłumie tak szybko ludzie nie wiadomo dlaczego przejmują emocje innych ludzi i zachowują się tak jak inni, a potem nie wiedzą dlaczego to zrobili. Czyli czynniki powodujące aktywność tłumu to zarażanie się emocjami, naśladownictwo lub sugestie. Tłum daje jednostkom poczucie siły i odwagi, pomniejsza odpowiedzialność, która zostaje podzielona na innych uczestników. W tłumie ludzie przestają się bać prawa i kary. Najbardziej charakterystyczną cechą tłumu jest fascynacja i naśladownictwo. Polega to na tym, że im więcej ludzi postępuje w ten sam sposób, tym trudniej pozostałym ludziom zachowywać się inaczej czyli zdobyć się na opór lub na bierność. Zachowanie się tłumu są związane też z przywódcą, czy jest przywódca w tłumie czy nie ma. Udział przywódcy w tłumie, umiejętna jego sugestia i oddziaływanie na tłum, powoduje, że tłum działa szybciej, wyraźniej, bardziej agresywnie i zgodnie z wolą przywódcy. W tłumie bardzo często bez naszego udziału następuje zjawisko dezindywidualizacji. (przestajemy być sobą, stajemy się tacy sami jak tłum, jak większość). Jest to zjawisko groźne, każdego z nas może spotkać. Jednostka wsiąknięta w taką zbiorowość przestaje być sobą.

Jakie są rodzaje tłumu?

Są cztery podstawowe rodzaje tłumu:

1. Tłum agresywny

2. Tłum uciekający ogarnięty paniką – np.w Pampelunie przed goniącym bykiem, pożar hali widowiskowej w Gdańsku

3. Tłum atakujący, rabujący, grabiący – ostatnio w USA

4. Tłum demonstrujący- demonstracje górników, rolników, pielęgniarek







3. Publiczność – jest pewną społeczną całością, nieograniczoną w swoim składzie, która przez swój stosunek do jakiejś wartości, zjawiska lub ośrodka zainteresowania przez pewien czas powiązana jest więziami psychicznymi i emocjonalnymi. Np. publiczność zebrana – jest to publiczność intencjonalna związana ze skupieniem pewnej liczby osób zainteresowanych tym samym przedmiotem, żywiące podobne oczekiwania i przeżycia. Cechą tej publiczności jest gotowość do reagowania w podobny sposób, np. oklaski, gwizdy, na te same zdarzenia oraz gotowość do podobnego zachowania się np. publiczność sportowa – na stadionie pod wpływem radości lub gniewu wynikającego z widowiska sportowego może przerodzić się w tłum demonstrujący lub atakujący, agresywny, a również uciekający w przypadku przegranej. Wy na sali stanowicie publiczność zebraną - audytoryjną, szukającą informacji, zbierającą się na wykładach, mogą to być odczyty czy pokazy. W tej chwili stanowicie też grupę publiczną zabraną. Drugim rodzajem publiczności jest publiczność nie zebrana, rozproszona. W publiczności tej nie ma takich zjawisk, jakie występują w publiczności zebranej kiedy są emocje, przechodzące, wspólne zaraźliwe. Brak tu bezpośredniej styczności przestrzennej .łączności psychicznej, emocjonalnej i innej. Jest to zbiorowość ludzi, których łączy tylko wspólne zainteresowanie np. publiczność telewizyjna, łączy ich wspólne zainteresowanie tymi samymi problemami, radiowa, prasowa czyli czytelnicy tych samych gazet.





4. Grupa społeczna – grupą społeczną jest wszelki zbiór ludzi podejmujących co najmniej (w zależności od autorów) min. 2-3 osoby i wykazujących w swoim współżyciu i postępowaniu i zachowaniu jakąś organizację społeczną.



Zagadnienia do tego wykładu na egzamin:

Przeczytać rozdział I i III do str. 45 – z książki

Problemy:

1. Przedmiot zainteresowania socjologii

2. Funkcje socjologii

3. Praktyczna przydatność socjologii

4. Czym różnią się zbiory społeczne od zbiorowości społecznych

5. Proste zbiory społeczne

6. Zbiorowości społeczne

7. Definicja grupy, rodzaje grup społecznych, więź grupowa

8. Co to jest zwyczaj i obyczaj

9. Co to jest stereotyp
Do góry
komentarze
09.06.2007, 22:23
lacars82
Wydaje mi się, żę wykład nie jest kompletny, jest na pewno parę informacji, które mogą się przydać na
egzaminie z teorii ogolnej socjologii, ale niestety, niejasne shierarchizowanie numeryczne, jest brzydko mówiąc do bani i wprowadza tylko haos...
Publikowane na stronie artykuły i komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów. Serwis aula.pl nie ponosi odpowiedzialność za ich treść.
Jeżeli artykuł lub komentarz narusza prawo, dobre obyczaje lub dobre imię osób trzecich, zgłoś go do usunięcia.
Podziel się!
Jesteś autorem fajnych materiałów, ściąg, opracowań?
Chciałbyś się nimi podzielić?
Prześlij je do nas a wrzucimy je na stronę!
Kliknij tutaj aby przesłać je do nas!